آقای احمدینژاد در پایان ۲ برنامه تلویزیونی آخر خود خطاب به مردم درخواست کرده است که ۴ سال دیگر به او فرصت داده شود. این درخواست در کنار روشی که وی در مناظرههای تلویزیونی در عبور از مرزهای اخلاق و انصاف در پیش گرفته است به همراه تبلیغات صدها میلیارد تومانی در سطح کشور همه حکایت از میزان شوق و ذوق وی برای ادامه ماندن در اریکه قدرت میباشد.
اما آیا واقعاً امکان دادن این فرصت چهارساله به وی وجود دارد؟ آیا تحمل ادامه فضای بیاعتمادی بین مردم و رئیس جمهوری که به هر وسیلهای برای بقاء متوسط میشود برای ملت بزرگ ایران با سابقه دیرینه فرهنگی آن و صداقت و راستی که امام و انقلاب اسلامی به آنها حلاوت آنرا چشانده است امکانپذیر است؟
آیا میشود چهار سال دیگر نیز منابع کشور را به اسم عدالت و توسعه بنگاههای زودبازده هدر داد و ادعا کرد که چند برابر قبلیها کار کردهایم؟ آیا کسری ۳۳ هزار میلیارد تومانی بودجه ۸۸ و قیمت پائین نفت در افق قابل پیش بینی امکان ادامه ریخت و پاشها را فراهم میکند؟
آیا میشود همچنان تولید داخلی را چه در صنعت و چه در کشاورزی نادیده گرفت و به واردات محصولات مصرفی به قیمت ادامه روند نابودی تولید ادامه داد و برنج کاران را به خوردن برنج خارجی و باغداران را به مصرف پرتقال وارداتی دعوت کرد؟
آیا باز میشود دانشجویان را به بهانههای مختلف از ادامه تحصیل بازداشت و به توزیع ستاره پرداخت؟ آیا راهآهنی که امکان عبور قطار و مسافر ندارد و یکبار افتتاح شده یا اتوبان نیمه کاره که ۳ روز بعد از افتتاح مسدود شده را میتوان مجدداً افتتاح نمود؟ اگرچه شما با روشی که در تهیه و ارائه آمار دارید خود را قادر به انجام اینکارها میدانید ولی آیا مردم هم تمایلی به تداوم این نمایشها دارند؟
آیا میشود میلیونها جوان تحصیلکرده که در انتظار کار شرافتمندانه هستند را با ارائه نمودارهای تلویزیونی ۴ سال دیگر سرگرم کرد و برای آنها داستان افزایش نرخ بیکاری در آنسوی مرزهایی که آنها ندیده و نرفتهاند ولی شما بخاطر پرکاری زیاد دائماً مشغول مسافرت خارجی هستید را نقل کرد؟
آیا میشود باز هم به متهم کردن دیگران به فساد مالی ادامه داد و هیچ محکمهای هم تشکیل نشود و هیچ اتهامی به اثبات نرسد و باز در سررسید چهارسال معرکه برپا کرد؟
آیا میشود چهار سال دیگر عسلویه و جبهه بزرگ عملیات اجرایی نفت و گاز، سدهای بزرگ، نیروگاهها و بزرگراههای نیمه کاره باقیمانده از دولتهای تنبل گذشته را معطل نگهداشت و باز به توزیع چک پول ادامه داد؟
آیا مردمی که در انتظار آب خوردن در اهواز و خرمشهر و آبادان هستند باید همچنان منتظر بمانند و ۴ سال دیگر را با وعده در شیشه کردن فلان مسئول دلخوش باشند.
آیا داستانهای عجیب و غریب هاله نور و گروگانگیری در ایتالیا و عراق را میشود باز هم با آب و تاب برای ۴ سال دیگر بازسازی و به عنوان علایم قدرت و اقتدار و محبوبیت به مردمی باهوش و نجیب ارائه کرد؟
براستی آیا به همین میزان عقب گرد و پس رفت کافی نیست؟ ظاهراً دیگر خبری از درآمدهای افسانهای نفت در پیش نیست و وقت داشتن مدیران جدی است که واقعاً قصد کار دارند نه نمایش کار.
با این حساب با کمال پوزش باید به عرض برسانیم دیگر فرصت از نگاه ملت تمام است و امکان تکرار دورۀ چهار ساله نیست. پس التماس نکن.
منبع: نوروز
مطالب مرتبط :
نظر شما